Een lotgenoot vertelt over deelname aan de lotgenotengroep Nabestaan Na Zelfdoding Friesland. (NNZF)

 

In oktober 2012 las ik op de website van NNZF dat er begin november een ontmoetingsdag zou zijn en dat er eind november weer gestart zou worden met een lotgenotengroep. Ik merkte bij mezelf dat ik na acht maanden na het overlijden van mijn levenspartner toe was aan ontmoeting met lotgenoten. Ik wilde mijn verhaal delen met mensen die weten wat je doormaakt. Ik meldde mij aan voor zowel de ontmoetingsdag als voor de lotgenotengroep.

Er vond van tevoren een intake door Aly de Jonge bij mij thuis plaats. Ik had eerst iets van ‘is een intake wel nodig?’. Maar het was goed dat dit eerst gebeurde. Ik werd aan het denken gezet. Wat wil ik met een lotgenotengroep? Wat zijn mijn wensen en verwachtingen? Ben ik in staat mijn verhaal te delen? Ik kwam in een groep terecht met mensen met allerlei verliezen. Van een kind, een partner tot een zus. Ik vond het in eerste instantie jammer dat ik niet in een groep zat waarvan iedereen een partner door zelfdoding was verloren.

Al snel bleek dit juist positief uit te pakken. Bij het uitwisselen van ervaringen bleken we elkaar te kunnen helpen met adviezen en tips. Ieder vanuit zijn eigen invalshoek deelde zijn ervaring. Hierdoor werd ik in staat gesteld de ervaring door de ogen van een ander te zien. Hoe is het als je een kind of een zus verliest door zo’n heftige gebeurtenis? Juist die onderlinge verschillen in ervaring en beleving waren waardevol voor mij. Wat ik heel fijn vond was dat de gespreksleiders ook ervaringsdeskundigen zijn. Zij begrijpen als nabestaanden na zelfdoding wat ik doormaak, waar ik tegen aan kan lopen, etc.

Er waren tien bijeenkomsten van elk twee uur en om de week. Elke keer vloog de tijd om! Zoveel hadden we met elkaar te bespreken. Behalve verdrietige momenten waren er ook genoeg momenten dat we plezier hadden met elkaar en grapjes konden maken. En wat was het fijn dat je elke keer je verhaal kwijt kon. Ook het thematisch werken binnen de groep vond ik prettig. Elke keer spraken we aan het eind van de bijeenkomst af waar we het de volgende keer over zouden hebben. Door deze gestructureerde manier van werken kwam voor ieder de belangrijkste thema’s aan bod. In ieder geval voor mij. Ik kijk terug op een bijzondere, prettige en ondersteunende tijd met mijn lotgenotengroep.