Alle lotgenoten met een psychotische gevoeligheid hebben een eigen verhaal this hyperlink. Dit verhaal is aan de ene kant uniek, want het is puur persoonlijk. Maar wellicht heeft het een functie als voorbeeld of advies voor mensen die met dezelfde problemen kampen, of roept het herkenning op voor lotgenoten. Dit is één van de redenen waarom ervaringsdeskundigheid steeds meer gewaardeerd en ingezet wordt binnen de Geestelijke Gezondheidszorg (GGZ). Ikzelf ben onder andere op een rehabilitatieafdeling van de GGZ opgenomen geweest, tussen een aantal opnames in de kliniek in. Ik zat er echt helemaal doorheen en ik kon me niet voorstellen me ooit nóg slechter te voelen of gevoeld te hebben. Doodsangsten, paranoia, betrekkingsideeën, het gevoel in een andere dimensie te leven, behekst te zijn: een hel was het. Ik was volledig het vertrouwen kwijt, in mijzelf maar ook in mijn omgeving, zelfs mijn naaste omgeving.

Beetje bij beetje zette ik steeds weer een stapje verder op weg naar mijn herstel, met af en toe een sprongetje en soms ook weer even twee stappen terug. Zo begon ik steeds meer grond onder mijn voeten te voelen en werd mijn wankele pas een meer zekere tred, ook letterlijk. Het belangrijkste in mijn herstelproces was het “aarden”. Ik heb dit kunnen doen door onderstaande methodes in te passen in mijn weekprogramma. Zo kwam ik uit mijn hoofd en in mijn lichaam en kreeg ik weer contact met de aarde. Ik ben “geland”. Inmiddels heb ik mijn eerste doel, zelfstandig wonen en een hond om mee te wandelen al ruim een jaar geleden behaald. Ook doe ik vrijwilligerswerk voor Anoiksis (waaronder Open Geest) en bij AanZet, Stichting voor zelfsturende teams.

De zaken die tot mijn herstel hebben bijgedragen zijn:
1. Yoga. Hier begon ik mee tijdens mijn laatste opname en deed ik dit twee keer per week. Inmiddels doe ik het bij een club en doe ik het zelf thuis ook regelmatig. Ik heb het idee dat ik beter mijn lichaam “voel” en erdoor beter in balans ben gekomen, de balans tussen lichaam en geest. Natuurlijk is het ook lichaamsbeweging dus sowieso ook voor een betere stemming en
gezondheid .

2. Mindfulness. Aan deze cursus heb ik ook twee keer meegedaan en met hetzelfde effect als yoga, de geest wordt er rustiger van .

3. Cognitieve therapie. Door je gedachten “uit te pluizen” met de vier g’s (gebeurtenis, gedachte, gevoel, gedrag) krijg je inzicht in je denkpatronen .

4. Wandelen met hond. Dit ervaar ik zelf als zeer therapeutisch door de combinatie van bewegen, zonlicht, dagstructuur, verantwoordelijkheid voor trouw maatje, sociaal want vaak gesprekjes met andere hondenbezitters.

5. Schrijven. Afgelopen jaren heb ik heel wat opgeschreven wat ik niet eens allemaal meer weet. Mijn schrijfplezier kan ik met anderen delen in de Open Geest en in de Toek (een kwartaalblad voor GGZ Friesland) .

6. Piano en djembé spelen. Mijn gevoel kan ik ook kwijt in piano spelen en djembé spelen.

7. Administratief vrijwilligerswerk. Vaardigheden (opnieuw) aanleren en beter leren te functioneren zowel arbeidsmatig als persoonlijk .

Inmiddels ben ik heel erg tevreden met het leventje zoals ik dat nu leid, dat had ik jaren geleden nooit gedacht dat het nu zo goed met mij zou gaan. Het is niet zo dat ik geen vervelende gedachtes en gevoelens meer heb, die zijn er nog wel degelijk. Het is de manier waarop je er naar kijkt en wat voor betekenis je het geeft. Dan kom je erachter dat heel veel gedachtes net zo goed op een andere manier opgevat kunnen worden, het zij positiever of in ieder geval realistischer. En gevoelens; ach die gaan ook wel weer voorbij, het is toch een komen en gaan van verschillende stemmingen en emoties. Dat ik dingen beter kan “loslaten” heeft volgens mij vooral te maken gehad met de combinatie van lichaamsbeweging en meditatie. Men zweert tegenwoordig niet voor niets bij de “running therapy”. Ikzelf geef de voorkeur aan wandelen en je hersenen trainen d.m.v.
meditatie en cognitieve therapie. Toch is dit mijn unieke, maar misschien ook herkenbare verhaal.
Ga naar www.zelfhulpfriesland.nl of www.anoiksis.nl voor meer informatie over de zelfhulpgroep Anoiksis.