Herstel van depressie

Mijn naam is Rients, 34 jaar oud en ik kamp al zo’n twaalf jaar met depressieve klachten. Het is niet duidelijk wat de onderliggende oorzaak is. Ik heb namelijk best een gelukkige jeugd gehad. Weliswaar is mijn vader overleden toen ik bijna drie jaar oud was en dit heeft natuurlijk een invloed gehad op mijn leven, maar ik heb niet het idee dat dit een grote rol heeft gespeeld bij het ontstaan van mijn depressie.

Zo rond mijn twintigste, na wat mislukte studie pogingen, heb ik besloten te gaan werken omdat ik niet goed wist wat ik wilde. Ik ben toen als productiemedewerker aan de slag gegaan bij een poedercoatingfabriek en na zo’n twee jaar kreeg ik last van somberheidsklachten.

Ik had steeds meer de behoefte om alleen te zijn, met als gevolg dat ik in het weekend niet meer met vrienden afsprak. Die somberheid heeft ertoe geleid dat ik op een gegeven moment ontslag heb genomen. Ik wilde even wat tijd voor mezelf, maar ik raakte steeds meer de weg kwijt.

In die periode, zo’n twaalf jaar geleden, ben ik in een paar maand tijd zwaar depressief geworden. Ik had geen wil meer om te leven, achtte mezelf niet geschikt voor deze maatschappij en aanvaardde geen enkele hulp.

Ik begon mezelf op meerdere vlakken te verwaarlozen, wat zich o.a. uitte in weinig tot geen sociale contacten, slecht eten, verstoord slaapritme, dichte gordijnen en opgestapeld vuil.

Doordat ik niet de wil had om te leven, was ik ook niet bereid om hulp te accepteren, ondanks vele pogingen van mijn moeder.

Het overgrote deel van mijn depressie heb ik last gehad van suïcidale gedachten. Alhoewel ik nooit een poging heb gedaan, had ik in de bossen van Beetsterzwaag wel een boom uitgekozen waar ik me aan wilde verhangen. Alleen de overlevingsdrang hield me op de been.

Vrienden van mij hebben meerdere malen geprobeerd om contact met mij te zoeken, maar ik liet dit niet toe. Er was alleen één vriendin die maar bleef proberen en op een gegeven moment liet ik haar wel toe. Vroeger heeft zij een aantal jaar bij ons in huis gewoond en ik beschouw haar als een soort van zus. Zij had destijds een vriend die kickbokser was en was daardoor ook fan van die sport. Af en toe als ze bij mij was of ik bij haar dan wou ze graag op TV naar een kickboks evenement kijken. Ik had daar helemaal niks mee en mijn maag draaide om bij elke vorm van geweld. Na verloop van tijd zag ik in dat geweld in deze sport wezenlijk anders is. Uiteindelijk werd ik verliefd op de sport. Ik ging zoveel mogelijk partijen bekijken en begon thuis wat te schaduwboksen.

Ik raakte steeds meer geïnspireerd om te sporten en merkte dat hierdoor mijn suïcidale gedachten verdwenen. Bovendien kreeg ik langzaamaan weer levenslust. Blijkbaar bracht het sporten een bepaalde stofwisseling op gang. Vanaf die tijd ben ik intensief gaan sporten en me gaan verdiepen in het effect hiervan op de stofwisseling.

Toentertijd, zo’n drie jaar geleden, ging het stukken beter met mij maar om de zoveel weken ondervond ik terugval. Alleen ditmaal maar voor een week of twee en dan kon ik door te gaan sporten weer uit het dal klimmen.

Ik had inmiddels negen jaar niet gewerkt en ben toen vrijwilligerswerk gaan zoeken. Via de vrijwilligerscentrale ben ik toen bij AanZet terechtgekomen. Nadat ik eerst voor twee andere projecten gewerkt had, ben ik bij de afdeling Steunpunt Zelfhulp aan de slag gegaan.

Hier heb ik echt aan mijn herstel kunnen werken. Het was een leuk team, er heerste een prettige sfeer en er werd geen druk op mij gelegd. Vooral dankzij een goed team van coaches heb ik mezelf optimaal kunnen ontwikkelen en ontplooien. Wat ook hielp was dat ik in deze periode begon met het gebruik van een antidepressivum.

Eind 2014 werd het Steunpunt benaderd door de Depressie Vereniging met de vraag of wij gespreksbegeleiders konden vinden voor een nieuw op te starten zelfhulpgroep in Friesland. Dit sprak mij aan omdat ik jarenlang ervaring had met depressie en het een en ander wist van zelfhulp.

Met enige aanmoediging van één van mijn coaches heb ik de stap genomen om de training tot gespreksbegeleider te volgen. Ik ben toen gestopt bij Steunpunt Zelfhulp en ben met mijn medebegeleider op zoek gegaan naar een geschikte locatie voor de zelfhulpgroep. We zijn uiteindelijk bij Ixta Noa in Leeuwarden terechtgekomen. Deze organisatie wilde ons graag huisvesten en er is toen een samenwerkingsverband met de Depressie Vereniging ontstaan. In de zomer van 2015 is de groep van start gegaan en inmiddels zijn er twee groepen.

Op dit moment begeleid ik drie groepen, waarvan twee in Leeuwarden en één in Groningen. Ik doe dit werk met veel plezier. Hiernaast doe ik nog ander vrijwilligerswerk en probeer toe te werken naar een betaalde baan. Vanwege mijn langdurige depressie beschik ik helaas niet over de benodigde diploma’s.

Na vele jaren heb ik voor mezelf een behandelmethode opgesteld welke bestaat uit intensief sporten, goede voeding, kennis over stofwisseling, positieve benadering, lotgenotencontact en de juiste medicatie. Hierdoor houd ik mijn depressieve klachten redelijk onder controle.