Angst kan je leven beheersen Het was 1990. Na vier jaar LEAO en mijn diploma behaald te hebben leek het me wel een uitdaging om een opleiding in Groningen te gaan doen. Nou ja ‘opleiding’ is een groot woord. Het was een zogenoemde ‘kopklas’. Van de vierde klas LEAO en daar mijn diploma te hebben behaald, ging ik naar de vijfde klas grafische techniek in Groningen. Elke dag met de trein heen en weer, dat leek me wel wat. ‘Vakantiegevoel’… dacht ik.
Na een voortvarende start in ‘Grun’ begonnen zich rond het einde van het schooljaar, tevens examentijd, wat vreemde verschijnselen te openbaren. Ik durfde op een gegeven moment niet meer naar school. En zelfs de trein in om naar Groningen te gaan werd een probleem voor me. Op een gegeven moment ging ik de hele dag rondjes lopen in Leeuwarden. Waar mijn ouders dachten dat ik keurig op school in Groningen zat, liep ik gewoon rond in Leeuwarden. ‘Alles beter dan Groningen’ dacht ik. In Leeuwarden voelde ik me goed. Tot ik op een gegeven moment mijn moeder in de buurt tegenkwam en ze vroeg waarom ik niet op school zat. Diezelfde school waar het overigens ook niet onopgemerkt was gebleven dat die jongen van Pel uit Leeuwarden niet op school was.

Toen startte er een uiterste poging om toch vooral mijn grafisch diploma te behalen en kreeg ik van school alle medewerking. Ik mocht zelfs een aantal eindopdrachten thuis doen. Drempels werden zoveel mogelijk weggenomen. Zo had ik ook problemen om over die hoge brug te lopen van station naar school, en werd zelfs de Nederlandse Spoorwegen benaderd om tot een oplossing te komen. Erg bijzonder, ik mocht me elke schooldag melden bij de stationsleiding waarna er telkens iemand met me meeliep over de rails om de brug te kunnen ontwijken. Als ik uit school kwam stond er weer een NS medewerker me op te wachten om weer over talloze rails met me naar het station te lopen. Dat was echt hartstikke goed geregeld en hier hebben we de NS mensen ook een mooi bos bloemen voor gegeven als dank.

Mede met hulp van school heb ik dit schooljaar in Groningen gelukkig af kunnen sluiten met een diploma. Wat was ik blij dat ik van dat gereis af was. Ik was er van overtuigd, binnen een half jaar ben ik van die straatangst af en kan ik weer verder met een vervolgopleiding in Zwolle. Nu 25 jaar later blijkt dat echt drastisch anders te zijn gelopen. De fobie werd alleen maar heftiger. Durfde ik eerst nog in heel Leeuwarden te komen, het kringetje werd steeds kleiner. Er werden allerlei therapieën bij gehaald zowel regulier als alternatief. Ik heb vele therapeuten gehad in allerlei soorten. Ook psychologen, psychiaters, fysiotherapeuten, vrienden, kennissen en familie hebben geprobeerd me over deze kwaal heen te helpen. Niks heeft echt mogen leiden tot het ‘fobievrij’ worden.

Nou ja, dan kun je maar beter het beste uit je leven halen. Betaald werk zat er helaas niet in in het beperkte gebied en daardoor ben ik als vrijwilliger bij vele organisaties aan de slag gegaan. Zo was ik de enige vrijwilliger bij het toenmalige Gemeentelijk Muziekinstituut Leeuwarden aan de Schrans en heb ik een aantal jaren als enige vrijwilliger mogen werken bij het toenmalige Buro voor Rechtshulp. En zo nog veel andere organisaties. Stil zitten was en is er niet bij ondanks mijn beperking. Ik wil niet mijn handje ophouden en ben er van overtuigd dat je zelfs met een handicap of beperking je ontzettend nuttig kan maken en inzetten voor allerlei organisaties